ETC - European Theatre Convention

The Belarus Free Theatre was set up in 2005 to produce uncensored work in response to the authoritarian rule of President Alexander Lukashenko, who has viciously suppressed freedom of expression as well as political opposition. In August 2007, a performance was stormed by state police and 50 people were arrested. Now it is bringing its work to London. Here, Tom Stoppard explains why he is a passionate supporter. » download file «

articles in norwegian about the european theatre prize and the 'non' attribution of the prize to Zadek. » download file «

full article and pictures on the website www.dramaturg.org (belarus free theatre) » download file «

» download file «

http://odile-quirot.blogs.nouvelobs.com/archive/2007/05/index.html » download file «

Créer un observatoire du théâtre européen
Ils ont fait suite à l'assemblée générale de la Convention théâtrale européenne, qui s'est tenue dernièrement à Saint-Etienne, ressortir les objectifs et les priorités à conduire dans l'avenir. » download file «

Le théâtre en Europe
Réunis en assemblée générale à la mairie de Saint -Étienne, les participants à la Convention théâtrale européenne, ont débattu de trois grandes idées : la mobilité, la citoyenneté et le multilinguisme. » download file «

Jean-Claude Berutti nouveau président
«Il est important de constituer les enjeux du réseau de trente-cinq théâtres en Europe qui ont choisi de se réunir régulièrement, d'échanger leurs expériences et de construire leurs projets ensemble.»
Le directeur dela Comédie de Saint-Etienne a été élu à la présidence de ce réseau européen dont le siège se trouve au Centre National du théâtre à Paris. » download file «

Un théâtre européen se construit

Jean-Claude Berutti, directeur de la Comédie de Salnt-Etiénne a été élu à la présidence de ia Convention théâtrale européenne. Il succède à Daniel Benoin qui I'avalt fondée en 1988. » download file «

La Convención Teatral Europea celebra su asamblea general en Barcelona » download file «

Un festival sur les populations déplacées a fait étape en Slovénie.

EN MÊME TEMPS QUE QUATORZE autres pays, la Slovénie est entré e dans la Communauté européenne, le 1er mai.
Loin de la capitale, Ljubljana, et à portée de fusil de la grande cité du Mittle Europa, Trieste, deux villes imbriquées mais séparées par une frontière, la Slovène Nova Gorica et l'Italienne Gorizia, se sont découvertes reliées dans une même communauté. Le poste frontière existe toujours, les monnaies restent différentes, mais c'est une question de temps. Pour que les mentalités évoluent plus vite que les appareils administratifs, que peut faire le théâtre ? La Convention théâtrale européenne, qui réunit trente-cinq grandes structures, de Barcelone à Budapest, a organisé à Nova Gorica un festival, « Théâtres en Europe, miroir des populations déplacées », Ouverture avec la première pièce de l'écrivain Jorge Semprun, Gurs, une tragédie européenne mise en scène par trois Français (Daniel Benoin, Paul Chariéras, Cécile Mathieu) et distribution hispano-française ! Nous n'avons pu voir le spectacle, mais l'important est que Semprun ait fait vivre à la scène le camp oublié de l'Histoire, le camp de concentration français de Gurs, où les prisonniers ont trouvé dans le théâtre un moyen de défier le destin.«

Autre création, Amérique (deuxièmepartie), de l' auteur serbe Biljana Srbljanovic - une jeune femme dont on a déjà vu des pièces à Paris, à la Colline, et à Alfortville - par l'Atelier 212 de Belgrade: une vision noir de New York. Mais l' expérience la plus intéressante était Apprendre l'Europe, qui impliquait six théâtre européens et douze acteurs de différents pays, sur une idée de l'Allemand Armin Petras. Les équipes devaient travailler sur un certain nombre de questions : qui aimons-nous, qui détestons-nous ? Où nous sentons nous étrangers ? Etc... Aucun participant n'avait la même conception de l'Europe et du théâtre. Les tensions furent grandes. Mais le spectacle, qui a voyagé, est différent dans chaque ville : le metteur en scène du pays où a lieu la représentation est maître à bord et peut réorganiser le spectacle à sa guise ! D 'où une pièce sensiblement différente à Hambourg, à Brastislava, à Nova Gorica, Vilnius, Francfort, et bientôt à Luxembourg. Mais le style demeure, et il était nerveux, ironique, provocateur. L'Europe théâtrale grandit dans ce type d'entente bourrée de désaccords et de contradictions. » download file «

«Kαθρέφτης ξεριζωμένων»
Tο φεστιβάλ θεάτρου στη Nόβα Γκορίτσα συνέπεσε με την ένταξη της Σλοβενίας στην E.E.

Tου απεσταλμένου μας στη Σλοβενια Bασιλη Aγγελικοπουλου

Aπό την ιταλική μεριά των συνόρων είναι η Γκορίτσια, η παλιά πόλη. Aπό την άλλη μεριά, τη σλοβένικη, είναι η Nόβα Γκορίτσα. H επικοινωνία μεταξύ των δύο πλευρών είναι καθημερινή υπόθεση, ιδίως από τον καιρό της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας και της ανεξαρτητοποίησης της Σλοβενίας. Aλλά την περασμένη Παρασκευή το βράδυ ο κοινός ουρανός της παλιάς και της νόβα Γκορίτσας έλαμψε στις 12 τα μεσάνυχτα από δεκάδες εντυπωσιακά πυροτεχνήματα, όταν ο Pομάνο Πρόντι «απέσυρε» συμβολικά ένα «φράγμα» στο σύνορο του (σχεδόν κοινού) σιδηροδρομικού σταθμού των δύο πόλεων: οι δύο Γκορίτσες, παλιά και νόβα, κείμενες σε μια πολύπαθη παλαιότερα περιοχή, ανάμεσα Bενετία και Tεργέστη, και με την Aυστρία επίσης σε απόσταση αναπνοής, «ενώνονται» πλέον, αφού η Σλοβενία εντάσσεται και επίσημα στην Eνωμένη Eυρώπη. Tην επομένη το βράδυ, που ήταν και Πρωτομαγιά, πάνω από 20.000 άτομα γιόρτασαν κι από τις δυο μεριές των συνόρων με τραγούδι, χορό και… μπίρα (πολλή μπίρα). Tο τραγούδι και την ευκαιρία για κύκλιους αλλά και … τσιφτετελικούς χορούς τούς το πρόσφερε αφειδώς ο Γκόραν Mπρέγκοβιτς: η τεράστια σκηνή ήταν στημένη έτσι που μπορούσαν κι από τις δυο μεριές των συνόρων να παρακολουθούν τη συναυλία του χιλιάδες άνθρωποι, που όρθιοι οι περισσότεροι τραγουδούσαν, χόρευαν και κατανάλωναν τεράστιες ποσότητες μπίρας.

Oχι συμπωματικά, την ίδια βραδιά (Παρασκευή) άρχισε στην περιοχή αυτή το θεατρικό φεστιβάλ που οργανώνει κάθε δύο χρόνια και σε άλλη χώρα η «Σύμβαση Eυρωπαϊκών Θεάτων» (ETC). Tο φεστιβάλ αυτό της δραστήριας ETC, πολύ ταιριαστά με την εποχή και την περιοχή, έχει φέτος θέμα «Eυρωπαϊκό Θέατρο: Kαθρέφτης ξεριζωμένων ανθρώπων». Oι μετανάστες, οι πρόσφυγες, είναι σήμερα ζέουσα πραγματικότητα για ολόκληρη πια την Eυρώπη και ο τόπος εδώ είναι έως και συμβολικός ως προς αυτό, αφού η Nόβα Γκορίτσα δημιουργήθηκε εξαιτίας ακριβώς ενός ξεριζωμού: Oταν μετά τον A΄ Παγκόσμιο πόλεμο η Γκορίτσα κατακυρώθηκε στην Iταλία, οι Σλοβένοι εκ των κατοίκων της πήγαν από την άλλη μεριά των συνόρων και έφτιαξαν τη Nόβα Γκορίτσα…

Aλλο, τώρα, αν αυτή τη μικρή, καλοφτιαγμένη και ήσυχη πόλη των 18.000 κατοίκων τη μετέτρεψαν τα τελευταία 15 χρόνια σε… καζινούπολη, ένα Λουτράκι να πούμε, με πολλά ξενοδοχεία-καζίνο, όπου έρχονται και τα «ακουμπάνε» κανονικά κάθε βράδυ πλήθος ιταλικές άλφα ρομέο, BMW, μερσέντες κ.λπ.

Eν πάση περιπτώσει, το κτίριο του Σλοβενικού Eθνικού Θεάτρου της Nόβα Γκορίτσα είναι μόλις 10 ετών και βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, δίπλα στο παλαιό και όμορφο κυβερνητικό κτίριο. Eδώ, και στην ιταλική Γκορίτσια, αλλά και σε άλλους μη θεατρικούς χώρους, παρουσιάζονται οι παραστάσεις που φιλοξενεί το διπλό φεστιβάλ των Σλοβένων. Διότι, παράλληλα με το φεστιβάλ της ETC γίνεται τον καιρό αυτό και το τοπικό ετήσιο φεστιβάλ θεάτρου. M’ ένα σμπάρο δυο τριγόνια, και πολλά θέατρα από αρκετές χώρες της Eυρώπης έχουν μαζευτεί εδώ, αλλά δεν αποδεικνύεται -μέχρι στιγμής τουλάχιστον- και πολύ σοφή ενέργεια αυτή η συσσώρευση παραστάσεων σε μια πόλη με τόσο περιορισμένο πληθυσμό. Eξ ου και το δυσάρεστο φαινόμενο της μισοάδειας αίθουσας στις παραστάσεις…

Oι «πληθυσμοί» των ξένων θεάτρων είναι δε οι βασικότεροι θαμώνες των παραστάσεων –θέατρα από Iσπανία, Γαλλία, Bρετανία, Λουξεμβούργο, Γερμανία, Iταλία, Pουμανία, Oυγγαρία, Tσεχία, Σουηδία, Nορβηγία, Λιθουανία και Σλοβενία, φυσικά, πάνε κι έρχονται στη Nόβα Γκορίτσα αυτές τις μέρες - και εμπλουτίζουν το ιταλικό… καζινόφιλο κοινό που απαντάται στους δρόμους.

Σημαντικές παρουσίες, βεβαίως. Mε προεξάρχοντα τον Iσπανό, αν και πολιτογραφημένο πια Γάλλο, συγγραφέα Xόρχε Σεμπρούν, που χρημάτισε και υπουργός Πολιτισμού σε κυβέρνηση Φελίπε Γκονζάλες. Eγραψε ειδικά για το φετινό φεστιβάλ της ETC το έργο «Kουρς: μια ευρωπαϊκή τραγωδία», αναφερόμενος στο ομώνυμο και άγνωστο σε πολλούς στρατόπεδο συγκεντρώσεως που είχε «λειτουργήσει» και στη Γαλλία στον B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εξοντώνοντας ουκ ολίγους, όχι μόνο Eβραίους ή Γάλλους αντιστασιακούς, αλλά και Iσπανούς αντιφρανκικούς, ως και Γερμανούς. Για τον λόγο αυτόν το έργο είναι γραμμένο σε τρεις γλώσσες, γαλλικά, ισπανικά και γερμανικά, και παίχτηκε από ηθοποιούς τριών θεάτρων-μελών της ETC, Eθνικό Θέατρο Nίκαιας, Aνδαλουσιανό Kέντρο Θεάτρου Σεβίλης και Tεάτρ ντε λα βιλ Λουξεμβούργου.

Σημαντικές παρουσίες είναι επίσης του Bρετανού συγγραφέα Nτέιβιντ Eντγκαρ, του οποίου παίζονται δύο έργα, του διάσημου Σλοβένου σκηνοθέτη και συγγραφέα Nτούσαν Γιοβάνοβιτς, του Σερβοσουηδού νεαρού σκηνοθέτη και ήδη διευθυντή του κρατικού θεάτρου του Γκέτεμποργκ Γιάσενκο Σελίμοβιτς, που λένε ότι αναλαμβάνει το Eθνικό Θέτρο της Στοκχόλμης, του Bρετανικού Θεάτρου Nότιγχαμ Πλεϊχάους κ. ά. » download file «

Einige Eindrücke vom internationalen Theater-Festival "Eurothalia" im slowakischen Bratislava

Wer zuletzt vor einem Jahrzehnt in Bratislava (einst: Preßburg) war, wird das Zentrum der slowakischen Hauptstadt jetzt kaum wiedererkennen. Die Häuser der Altstadt sind inzwischen fast alle renoviert, der große Platz vor dem noblen Opernhaus und die angrenzenden Strassenzüge sind Fußgängerzone, Straßencafes wo man hinsieht, an den warmen Abenden der vergangenen Woche alle voller Menschen. Jedoch täuscht der Glanz dieser sanierten Zone durchaus: Nur ein paar Minuten zu Fuß und man ist in dem alten Elend so vieler Städte des einstigen Ostblocks, schwer angeschlagen der Bestand an Altbauten und nicht weniger heruntergekommen ist auch schon, was erst vor drei oder vier Jahrzehnten unter sozialistischer Herrschaft errichtet worden war. Die Schwierigkeiten, vor denen sich die nun unabhängige Slowakei nach der Auflösung des Verbunds mit Tschechien sieht, lass en sich angesichts des desolaten Zustandes der meisten Wohnquartiere der Hauptstadt ebenso ermessen wie der Ehrgeiz, den die gerettete Altstadt bezeugt. Unter den gegebenen Umständen ehrgeizig war auch das Projekt eines TheaterFestivals, Eurothalia, mit einem Dutzend Bühnen, Staatstheatern zumeist , die mit Aufführungen aus Litauen,Georgien, Slowenien und Kroatien, aber auch aus Göteborg, Nizza und Hamburg eine Woche lang in Bratisla va gastierten. Zum ersten Mal hatte die Europäische Theater Convention (ETC), ein Zusammenschluss von 34 Bühnen aus 22 Ländern, ihr im Abstand von jeweiIs zwei Jahren stattfindendes Festival an ein osteuropäisches Land vergeben. Die Slowaken haben die Gelegenheit mit Erfolg genutzt zu einer Darstellungihrer organisatorischen Fähigkeiten. Für die Gastspiele konnten sie das 1955 in der Altstadt eröffnete, großzügige Stammhaus des Nationaltheaters (gegründet 1920 nach dem Zerfall des KuK-Monarchie) anbieten, zusätzlich noch eine kleinere Bühne, auf der etwa eine die szenische Adaption des Centre dramatique aus Nizza von Kafkas Ein Bericht für eine Akademie einen angemessenen Schauplatz fand.

Zusätzlich zu den Gastespeilen wurden im Rathaus von Bratislava an mehreren Tagen in einem international besetzten Symposium das problem eines Theaters der Minderheiten untersucht. Auf welche Weise kann Theater die soziale Integration von Randgruppen untersützen? Es müsste, laudyeye eine aus unterschiedlichsten Erfahrungen gewonnene Antwort, um integrierend zu wirken, nicht nur für Minderheiten spielen, sondern diese selbst zu Wort kommen lassen. Als Beispiele wurden die Initiativen von Roberto Ciullis Mühlheimer Theater an der Ruhr für die Roma und Sinti, auch die Aufführungen der alten Berliner Schaubühne in türkischer Sprache und entsprechende Aktivitäten des Nottingham Ployhouse in England zitiert . Besonders wichtig, dass etablierte, grössere Bühnen sich den Gruppen der Migranten, der Flüchtlinge und Asylanten zuwenden. Davon war in den Aufführungen des Festivals allerdings noch wenig zu spüren. Mit dem Thema Fremdheit und Entfremdung hatte immerhin der Auftritt des Hamburger Thalia Theaters mit Fritz Katers Fight City. Vineta in der Inszenierung von Armin Petras zu tun, das Stück erzählt von der Rückkehr eines Boxers in seine Heimat nach Jahren der Abwesenheit, nichts mehr findet er vor wie es war. Die Nationaltheater des Ostens orientieren ihre Spielpläne überwiegend an der tradierten dramatischen Weltliteratur, so kam aus Litauen ein Richard III und aus Georgien ein Hamlet.

Aus Ljubljana war die erste Bühne Sloweniens mit einem modernen Klassike reingeladen , Samuel Becketts Warten auf Godot. Das war eine höchst seltsame Darbietung. Ihr Regisseur Dusan Jovanovic lässt nämlich das Warten von Wladimir und Estragon wie später auch die Auftritte des Herren Pozzo und seines Knechts Lucky auf einer ziemlich steil abfallenden Erhöhung spielen, auf dem schmalen Plateau eines Hügels: Der beengte Schauplatz zwingt die Schauspieler zu einer nicht immer ganz schlüssigen körperlichen Nähe , um nicht abzurutschen, müssen sie formlieh aneinander kleben. Zunächst schien das die Dialogführung nicht sehr zu beeinträchtigen - wenn dann freilich nach der Erstürmung des Gipfels der immerzu eigenwillig quietschende Lucky homoerotischen Kontakt mit Pozzo aufnimmt, droht der Absturz. Das gastgebende Theater aus Bratislava hat mit The Dancing-Hall (Tanciaren), einem von Martin Huba und Martin Porubjak entwickelten und von Huba auch inszenierten Stoff, einen Höhepunkt des Programms selbst geliefert. In ein altmodisches, großzügig-elegantes Cafehaus mit Tanzfläche kommen nach und nach sieben Frauen und neun Männer, Wortlos werden sie nach einer Weile sich einander zu Paarenverbinden und zu tanzen beginnen, zuer st zur Musik der Discos von heute, später zu den langsameren melodien zurückliegender Epochen.

Wie die Musik wechselt, verändern sichdie Kostüme und die Attitüden der Tänzer, Epochen ziehen vorüber, das Tanzlokal ist eine geschlossene Welt für sich und doch drängen sich unabweisbar Assoziationen an Perioden der Zeitgeschichte in die Wahrnehmung. Die Tanzenden scheinen nur beschäftigt mit sich selber, in Wahrheit ist es aber die Welt, in der sie sich bewegen und die sie bewegt.

Unter dem Titel Le Bal hatte das Pariser Theater Du Campagnol die Idee schon 1981 zuerst realisiert, Ettore Scola wurde davon zu seinem gleichnamigen Film inspiriert, darauf hat Martin Huba zurückgegriffen. Seine Aufführung ist außerordentlich empfindlich für Stimmungen, glänzend choreographiert, sie setzt harte Brüche und bleibt dabei doch grundiert von sachter Trauer angesichts der Unbilden der flüchtigen Zeit, das Ensemble zeigt sich befähigt zu den erstaunlichsten Verwandlungen.

Der Eindruck war sehr nachhaltig. Auch ohne den Anlass eines Festivals möchte man wohl wieder nach Bratislava - dieser Regisseur und sein Ensemble lohnen den weitesten Weg. » download file «

EuroThalia v Bratislavi: gledališki most med državami nove Evrope
Izmenjava (ne)predvidljivega
Ob reviji uprizoritev iz različnih gledališč bo srečanje tudi delovne narave » download file «